جهاندار افراسياب دلير * ستاده به هامون چو ارغنده « 1 » شير وزين روى كيخسرو آمد پديد * جهاندار دستان بر او كشيد سرافراز برزو و رستم به هم * بزرگان زاول همه « 2 » بيش‌وكم ستايش « 3 » كنان پيش خسرو زمين * ببوسيد هريك بر آن دشت كين بپرسيد خسرو ز آزادگان * ز طوس و ز گودرز و « 4 » كشوادگان به دو گفت رستم دو ديده پرآب * چه دانى تو نيرنگ « 5 » افراسياب يكى دام « 6 » چاره بگسترد اوى * فتاد اندر آن هركه بد « 7 » نام‌جوى همه « 8 » كردهء سوسن و پيلسم * فروخواند بر شاه از بيش‌وكم به رستم چنين گفت كاى پهلوان « 9 » * چو از خوردنىشان نيامد « 10 » زيان بكوشيد و يكباره « 11 » جنگ آوريد * مگر زنده‌شان باز چنگ آوريد بفرمود تا لشكر آراستند * مر آن رزم را بزم پنداشتند همان زنده‌پيلان « 12 » به پيش سپاه * بپوشيد از گرد خورشيد و ماه ز گردان ايران سپه سىهزار * همه نامداران خنجرگزار « 13 » پياده سپردار در پيش صف * به سان هيون بر لب آورده كف جهاندار كيخسرو از پشت پيل * زمين كرده « 14 » مانند درياى نيل برافراشته « 15 » كاويانى درفش * جهانى شده « 16 » سرخ و زرد و بنفش جهانجوى برزوى بر ميمنه * فريبرز كاوس رويين‌تنه « 17 » ،

--> ( 1 ) . ن ، س : غرنده . ( 2 ) . ك : همى . ( 3 ) . س : نيايش . ( 4 ) . ن ، س : « و » . ( 5 ) . ك : نزديك . ( 6 ) . ك : جام . ( 7 ) . ن : فتادند در وى همه ؛ س : فتادند روى همه . ( 8 ) . ن ، س : همان . ( 9 ) . ن ، س : كه ايرانيان . ( 10 ) . ن ، س : چاره نامد به جانشان ( متن ؟ ) . ( 11 ) . ن ، س : يك بار . ( 12 ) . ن : فيلان . ( 13 ) . ن : گذار . ( 14 ) . ك : كرد . ( 15 ) . ن ، س : برافراخته . ( 16 ) . س : شد از . ( 17 ) . ن : بر ميسره ؛ س : جاى بنه .